البته تا حدودی حق هم دارند. هر جای این مملکت گل وبلبل که نگاه کنید، از اقتصاد آن گرفته تا ورزش و سیاست خارجی و بهداشت جسمی و روانی و امور فرهنگی، اکثرا در وضع نامطلوب ونا مناسبی قرار گرفته اند.

اما به راستی مقصر کیست؟مشکل اصلی چیست؟     مردم؟ مسئولان؟ به قول مسئولان:ایادی استکبار جهانی؟

ما! همه ی ما!

بابت این صراحت کلام عفو کنید، ولی واقعا اگرنگویم همه، به جرات می توان گفت اکثر قریب به اتفاق ما مقصر و متهمیم.

من متهم می کنم!

مسئولی که کم کاری می کند متهم می کنم.

کارمندی که روزانه ۲۰دقیقه کار مفید دارد متهم می کنم.

نماینده ای و کارمندی را که رابطه را به جای ضابطه مد نظر دارد متهم میکنم.

کسی که عامل رانت ها و پارتی بازی ها می شود متهم می کنم.

فروشنده ای که احتکار می کند متهم می کنم.

راننده ای که کرایه اضافه می گیرد متهم می کنم.

دانشجوی دوره ی روزانه یا بورسیه ای را که درس نخواند متهم می کنم.

دانشجویی که بی تفاوت نسبت به اطراف خویش و جامعه  است متهم می کنم.

کسی که برای بهترشدن خود و دیگران تلاش نکند متهم میکنم!

من خود را متهم می کنم.

ما را متهم می کنم.

اگر اندکی منصفانه بیندیشید، اکثر ما در حداقل یکی از گروههای بالا جای داریم. پس پیش از آنکه دهان به انتقاد از دیگران بگشاییم، به خود و کارهایمان فکر کنیم. کمی منصف و منطقی باشیم. بنا به ضرب المثل: یک سوزن به خود و یک جوالدوز به دیگران بزنیم.  این جمع من ها است که ما را میسازد و جمع ماها است که جامعه را میسازد. پس بیایید از خود شروع کنیم.

به امید فردا و فرداهای بهتر، ابتدا خود را متهم کنیم!