پیش از این نام او را کمابیش شنیده بودم و با آثارش دورادور آشنایی داشتم. آن هم در حد جملاتی چند و کوتاه و برگزیده از کتابهایش.

دو سال پیش که برای گذارندن کلاسهای هنری به جهاد دانشگاهی مشهد(دانشکده ادبیات قدیم) میرفتم، متوجه شدم که دکتر در همین کلاسهایی که اکنون نشسته ام، زمانی تدریس میکرده و این برایم انگیزه ای شد  که نهضت شریعتی خوانی خود را با خواندن داستان گونه هبوط و متفکرانه کویرش آغاز کنم. شاید این آغاز کمی دیر بود، ولی بازهم باید اتفاق می افتاد. با هبوط در کویرش شبهای تنهاییم را با او گذراندم. اصلا خواندن این کتابها در شب لذت دیگری داشت. جالب اینکه خود دکتر نیز بیشتر نوشتن هایش را در شب انجام میداده. به دور از دود و بوق و دروغ! با این کتابها بود که توقف زمان را درک کردم و گذر زمان را احساس نکردم و شبها به سرعت به صبح رسید.

پس از آن بود، با گوش دادن به سخنرانی هایش بود که با او همراه بودم. صداش سرشار از روح و احساس بود. و مهتر از همه صداقت داشت. (که این روزها کمتر یافت میشود.) و با فراز و فرود صدایش بالا رفتم و پایین آمدم.

روشنفکری دینی که در میان هر دو قشر مذهبی و روشنفکر، دوست داران حقیقت طلب و دشمنان متعصب داشت، از آنجا برایم جالب بود که احساس نزدیکی و همفکری خاصی با او میکردم. بسیاری از مسائلی که قبلا راجع به آنها اندیشه و نتیجه گیری کرده بودم، حال در سخنان دکتر به صورت عینی میدیدم و می شنیدم و نوعی احساس تائید و خرسندی دست میداد.

بیش از این سخن دراز نمیکنم. مطمئنا پس از این بیشتر از دکتر و آثارش خواهم نوشت و خواندن کتابها و گوش دادن به سخنرانیهایش را به تمامی دوستان حقیقت طلب و آزادفکری که تا به حال این کار را انجام نداده اند توصیه میکنم.