علیرضا                       عبدالله                        نوید                     (یادم رفت!)

               ( با افتخار میگم که اینها دوستای من هستن. دوستای راستگو و بی غل و غش)

این هم از مطالبیست که باید زودتر از اینها مینوشتم. کلا قصد داشتم برای ادای دینی به مواردی که نقش مهمی در زندگیم داشتند، اولویت بیشتری دهم. برای این موضوع هم دو-سه بار مطلب نوشتم و پاک کردم.

چون میخواستم از صداقت بنویسم، لازمه اش این بود که خود صادق باشم. هرچه طولانی تر، احتمال اغراق و دروغ هم بیشتر! پس مختصر میکنم.

دو سال پیش بود که به دعوت دوستی، برای کاری، برای اولین بار به مرکز نگهداری از معلولین ذهنی رفتم. با یک ذهنیت اولیه منفی( که احتمالا دوستانی که چنین مکانی نرفته اند، هنوز چنین ذهنیتی داشته باشند)، کمی احساس ترس یا اضطراب یا ناراحتی (که البته جامعه و رسانه ها در این زمینه بی تقصیر نیستند)

با همون یکبار رفتن اونجا، نمکگیر شدم، معتاد شدم!

یه جایی پراز صفا،پر از وفا

جایی که آدماش دروغ نمیگن، اصلا بلد نیستن دروغ بگن( اگر امثال ما که از بیرون وارد جمعشون میشیم یادشون ندیم!)

کسایی که در این مکاره بازار منفعت طلبانه دوست داشتنهای دروغین، اگر بگن «دوست دارم» میتونی مطمئن باشی از صمیم قلب گفتن

جایی با بچه های پاک و دوست داشتنی

بچه های بیگناهی که مطمئنم خدا از امثال ما بیشتر دوسشون داره

بچه های آسمانی

اگر تا حالا همچین جاهایی سر نزدید، حتما برید. پشیمون نمیشید. احتیاج به هیچ کار یا کمک خاصی هم نیست.

آنها را یک لبخند، یک نگاه مهربان، یک نوازش صادقانه بس( البته نه از سر دلسوزی)؛ چرا که معنی صداقت، محبت و ریا را خوب حس میکنند. بهتر از من و شما.

درباره این بچه ها حرف زیاد دارم.و  درباره خودمون. ولی قرار شد مختصر بنویسم. بازم مینویسم. به زودی!

و درپایان از دوستی که برای اولین بار من رو با چنین جاهایی آشنا کرد، تشکر میکنم و تا آخر عمر مدیونش هستم.